Drama Therapy IRAN / Dr.Majid Amraei

•                    مرگ اندیشان، نه مانند کورمرگان نسبت به این امر مهیب و مهم غافل اند و خود را به فراموشی می زنند، و نه مانند مرگ هراسان ، از مرگ می هراسند و تعلقات دنیوی ایشان را از اندیشیدن به این مقوله باز می دارد . در نگاه مرگ اندیشان، زوال و فنا حقیقی ترین حقیقتِ این عالم است ؛ انسان نیامده است که بماند ؛ بلکه قرار است چند صباحی بر روی این کرۀ خاکی زندگی کند و سپس صحنه را ترک کند و منزل به دیگری بسپارد ، چنین کسی، ناپایداری و ناماناییِ جهان پیرامون را به عیان می بیند و به آن دل نمی بندد ، گروهی معتقدند که مرگ اندیشی آغاز زندگی است در این بین می توان به فیلسوف بزرگ  [1]"فردریش نیچه"، اشاره کرد که گفته است «مرگ پایان زندگی است ، ولی مرگ اندیشی آغاز آن» به باور وی از لحظه ای که انسان به اندیشه مرگ می افتد ، تازه زندگی راستین و واقعی اش را شروع می کند.

نیچه می گوید: اگر می خواهید زندگی راستین  تان را آغاز کنید، خود را در یک آزمایش خیالی و ذهنی تصور کنید که در آن، مثلاً، فرشته مرگ در برابر تو حاضر می شود و می گوید فقط و فقط این فرصت را داری که نوشته روی سنگ قبرت را بنویسی و به محض این که آن را نوشتی ، قبض روح می شوی ؛ هر چه می خواهی بنویس ولی به این صورت : در قسمت اول جملات خود ، آرمان های تان را و در قسمت دوم ، واقعیت زندگی تان را بنویسید.

برای مثال بنویسید در اینجا کسی آرمیده است که می خواست با همه مهربان باشد (یعنی آرمانش این بود) اما دست به قتل زد (یعنی واقعیت زندگی اش این شد) ؛ می خواست عالم بزرگی بشود اما تحصیلات مقدماتی را هم طی نکرد ؛ می خواست متواضع باشد اما بیشترین تکبرها را از خود نشان داد و قس علی هذا.

بعد نیچه می گوید : روی قسمت دوم جملات خود - یعنی روی قسمتی از جملات که واقعیت زندگی است - خط بکشید و از این لحظه به بعد طبق قسمت اول جملات تان - یعنی طبق آرمان هایتان - زندگی را آغاز کنید.

این گونه بود که نیچه گفت: «هر که سنگ روی قبر خود را بنویسد، زندگی واقعی را آغاز کرده است»؛ یعنی کاری به این نداشته باشیم که تاکنون و در سالیان گذشته واقعیت های زندگی با آرمان های زندگی ما فاصله داشته است ، باید همه را کنار بگذاریم و بگوییم از این لحظه به دنیا آمده ایم و با آرمان هایمان زندگی کنیم و برای تحقق این مسئله باید به یاد مرگ باشیم تا بتوانیم چنین کاری بکنیم.